Ճանաչենք Տավուշի մարզի հայտնիներին. Վլադիմիր Սարգսի Դարբինյան. Պետական և քաղաքական գործչի կյանքն ու ուղին
Վլադիմիր Սարգսի Դարբինյանը հայտնի հայ պետական և քաղաքական գործիչ է, ով իր ուրույն ու ծանրակշիռ ավանդն է թողել ինչպես Խորհրդային Հայաստանի, այնպես էլ անկախ Հայաստանի Հանրապետության պետականաշինության գործում։
Նա ծնվել է 1931 թվականի ապրիլի 10-ին Խորհրդային Միության կազմում գտնվող Հայկական ԽՍՀ Իջևանի շրջանի Աչաջուր գյուղում։ Իր կրթական ուղին Վլադիմիր Դարբինյանը սկսել է Երևանի պետական համալսարանում, որի պատմության ֆակուլտետն հաջողությամբ ավարտել է 1954 թվականին, իսկ տարիներ անց՝ 1976 թվականին, ստացել է նաև երկրորդ բարձրագույն կրթությունը՝ ավարտելով նույն համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը։
Նրա մասնագիտական ու քաղաքական գործունեությունը սերտորեն կապված էր Կոմունիստական կուսակցության (ԽՄԿԿ) հետ, ինչն էլ կանխորոշեց նրա առաջխաղացումը տարբեր պատասխանատու պետական օղակներում։
Բարձրագույն կրթությունն ստանալուց անմիջապես հետո նա անցել է ակտիվ աշխատանքային գործունեության կոմերիտական կառույցներում։ 1954-1957 թվականներին զբաղեցրել է ՀԼԿԵՄ Իջևանի շրջկոմի առաջին քարտուղարի պաշտոնը, իսկ 1957-1963 թվականներին իր գործունեությունը շարունակել է արդեն կենտրոնական մակարդակում՝ լինելով ՀԼԿԵՄ Կենտկոմի երկրորդ, ապա նաև առաջին քարտուղարը։ Սա լավագույն հիմքն էր հետագա ավելի պատասխանատու պետական պաշտոններ ստանձնելու համար։
1969 թվականին նա նշանակվել է ՀԽՍՀ ներքին գործերի նախարար (այս պաշտոնում հաջորդելով Սերգեյ Արզումանյանին) և ղեկավարել է գերատեսչությունը մինչև 1975 թվականը՝ իր տեղը զիջելով Եվգենի Պատալովին։ Նախարարի պաշտոնից հետո՝ 1975-1991 թվականներին, երկար տարիներ աշխատել է որպես ՀԽՍՀ արդարադատության նախարարի տեղակալ՝ զգալի ներդրում ունենալով իրավական համակարգի կայացման գործում։
Խորհրդային Միության փլուզմանը նախորդող և հաջորդող տարիներին Վլադիմիր Դարբինյանը շարունակել է ակտիվորեն ներգրավված մնալ երկրի հասարակական-քաղաքական կյանքում։ 1991-1994 թվականներին նա ղեկավարել է Հայաստանի Հանրապետության իրավաբանների միությունը՝ հանդիսանալով դրա նախագահը։ 1998 թվականին նա նշանակվել է Սարդարապատի հուշահամալիրի գլխավոր տնօրեն, իսկ 1999 թվականի օգոստոսի 26-ից այդ պաշտոնը վերահաստատվել է որպես ՀՀ Պաշտպանության նախարարության ենթակայության տակ գտնվող Սարդարապատի հուշահամալիրի գլխավոր տնօրենի պաշտոն։
Նրա քաղաքական կենսագրության կարևորագույն էջերից է նաև պատգամավորական գործունեությունը։ Նա տարբեր գումարումների ընտրություններում եղել է ինչպես ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդի, այնպես էլ ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի պատգամավոր։ Հայաստանի անկախացումից հետո նա շարունակել է օրենսդիր գործունեությունը․ 1995-1999 թվականներին եղել է ՀՀ Ազգային ժողովի պատգամավոր՝ ընտրվելով Հայաստանի կոմունիստական կուսակցության (ՀԿԿ) համամասնական ընտրացուցակով և հանդիսանալով համանուն խմբակցության անդամ։ 1999 թվականի մայիսի 30-ին կրկին ընտրվել է Ազգային ժողովի պատգամավոր ՀԿԿ համամասնական ցուցակով։ Այդ գումարման ընթացքում նա ոչ միայն եղել է ԱԺ պաշտպանության, ազգային անվտանգության և ներքին գործերի մշտական հանձնաժողովի անդամ, այլև ղեկավարել է ՀԿԿ խմբակցությունը և զբաղեցրել ՀԿԿ Կենտկոմի երկրորդ քարտուղարի պաշտոնը։ Նույն՝ 1999 թվականին նա ընտրվել է ՀԿԿ Կենտկոմի առաջին քարտուղար (հաջորդելով Սերգեյ Բադալյանին) և պաշտոնավարել է մինչև 2003 թվականը, որից հետո նրան այդ պաշտոնում փոխարինել է Ռուբեն Թովմասյանը։
Իր երկարամյա և բեղմնավոր պետական ու հասարակական գործունեության համար Վլադիմիր Դարբինյանը արժանացել է պետական բարձր պարգևների։ Նա պարգևատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի երկու շքանշանով՝ 1965 և 1970 թվականներին։ Անձնական կյանքում նա ամուսնացած էր և ուներ երկու երեխա։
Անվանի պետական գործիչը կյանքից հեռացել է 2015 թվականի մարտի 17-ին Երևանում՝ 83 տարեկան հասակում, թողնելով հարուստ քաղաքական ժառանգություն և հարգանքով հիշվող անուն հայոց նորագույն պատմության մեջ։