Ճանաչենք Տավուշի մարզի անվանի մարդկանց. Կյանքեր փրկող ձեռքերի առասպելը. Արտավազդ Սահակյանի անմահ վաստակն ու բժշկական սխրանքը
Արտավազդ Բագրատի Սահակյանի կյանքն ու գործունեությունը հանդիսանում են հայկական բժշկագիտության և հատկապես պլաստիկ ու միկրովիրաբուժության ոսկե էջերից մեկը:
Ծնվելով 1953 թվականի փետրվարի 22-ին Տավուշի մարզի Կողբ գյուղում, նա իր ողջ գիտակցական կյանքն ու մասնագիտական ներուժը նվիրաբերեց մարդկային կյանքեր փրկելու, առողջություն վերականգնելու և հայրենիքին անդուլ ծառայելու վեհ գործին:
Նրա մասնագիտական ուղին սկիզբ առավ Երևանի պետական բժշկական ինստիտուտի բուժական ֆակուլտետում, որն ավարտելուց հետո նա անցավ կատարելագործման տպավորիչ մի շրջան՝ ուսանելով Ա. Միքայելյանի անվան վիրաբուժության ինստիտուտի կլինիկական օրդինատուրայում և վերապատրաստվելով աշխարհի խոշորագույն բժշկական կենտրոններում, այդ թվում՝ Ռուսաստանում, Ֆրանսիայում, Գերմանիայում, Շվեյցարիայում և Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում:
Արդեն 1989 թվականին Մոսկվայի բժշկական ինստիտուտի գիտական խորհրդում նա փայլուն կերպով պաշտպանեց թեկնածուական ատենախոսությունը՝ նվիրված ոտնաթաթի դոնորային գոտու միջոցով դաստակի վերականգնման բարդագույն խնդիրներին, ինչի համար նրան շնորհվեց բժշկական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճան և դոցենտի կոչում:
Արտավազդ Սահակյանի աշխատանքային կենսագրությունը հարուստ է պատասխանատու պաշտոններով և աննախադեպ մասնագիտական ձեռքբերումներով:
Սկսելով իր գործունեությունը Դնեպրոպետրովսկի թիվ 16 հիվանդանոցում որպես ընդհանուր վիրաբույժ, նա հետագայում ստանձնեց Միկրովիրաբուժության հանրապետական կենտրոնի ղեկավարի, ինչպես նաև ՀՀ առողջապահության նախարարության գլխավոր պլաստիկ և միկրովիրաբույժի պատասխանատու առաքելությունը:
Նրա ղեկավարությամբ երկար տարիներ գործել է Համալսարանական թիվ 1 կլինիկական հիվանդանոցի պլաստիկ, վերականգնողական վիրաբուժության և միկրովիրաբուժության կլինիկան, և նա նույնանուն ամբիոնի վարիչն էր Երևանի պետական բժշկական համալսարանում: Լինելով ավելի քան երկու հարյուր գիտական հոդվածների և յոթ գյուտերի հեղինակ, նա մեծապես նպաստեց հայկական վիրաբուժական դպրոցի միջազգային ճանաչմանը՝ անդամակցելով Պլաստիկ վերականգնողական և էսթետիկ վիրաբույժների հայկական, եվրոպական ու միջազգային հեղինակավոր ասոցիացիաներին ու կոնֆեդերացիաներին:
Արտավազդ Սահակյանի կերպարն անբաժանելի է հայրենասիրության և հասարակական բարձր պատասխանատվության գաղափարից:
1990-1992 թվականներին նա անձամբ մասնակցեց Արարատի (Երասխ), Նոյեմբերյանի և Մեղրիի ինքնապաշտպանական մարտերին՝ ռազմի դաշտից իրականացնելով վիրավորների տարհանման և կյանքեր փրկող բուժօգնության ծանրագույն աշխատանքները:
Իր հասարակական-քաղաքական գործունեության ընթացքում նա ընտրվեց ՀՀ Ազգային ժողովի առաջին գումարման պատգամավոր, իսկ 1996-1998 թվականներին ղեկավարեց Երևանի քաղաքապետարանի առողջապահության և սոցիալական ապահովության վարչությունը: Նրա անգնահատելի վաստակը հայրենիքի և ժողովրդի առջև պետության կողմից արժանացավ բարձրագույն պարգևների, որոնց թվում են «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալը, Հայաստանի Հանրապետության վաստակավոր բժշկի պատվավոր կոչումը, Մխիթար Հերացու մեդալը, ԼՂՀ «Արիության համար» մեդալը, ՀՀ վարչապետի հուշամեդալը և Ֆրիտյոֆ Նանսենի մեդալը: Նա նաև բժշկական ծառայության պահեստի ավագ լեյտենանտ էր և իր հարազատ Տավուշի մարզի պատվավոր քաղաքացի:
Մեծանուն բժիշկը, ով իր կյանքով ու գործով մարմնավորում էր բժշկի բարձրագույն կոչումն ու մարդասիրությունը, կյանքից հեռացավ 2025 թվականի դեկտեմբերի 6-ին՝ 72 տարեկան հասակում:
Նա թողեց հարուստ գիտական և մասնագիտական ժառանգություն, երախտապարտ պացիենտների հսկայական բանակ և բարի անուն, որը միշտ վառ կմնա հայ ժողովրդի և բժշկական հանրության հիշողության մեջ:Մի